Dla takiego laika jak ja, zakup telewizora to niby prosta sprawa. Ma ładnie wyglądać i piękny obraz dawać, no i psuć się nie powinien za szybko. To tyle, jeśli chodzi o moje wymagania. Podpytując się wśród miłośników leżakowania przed TV zauważyłam, że moja wiedza jest prymitywna. Zanim jasne mi się okazały różnice miedzy LE40A551 a podobnym, według mnie identycznym, LE40A656 minęło nieco czasu. O wielkości mierzonej w calach jako-takie pojecie było, im wyższa cyfra tym większy telewizor, ale zdumienie mi wzrosło, że ktoś kupuje takie kolosy jak LE46A656, nie mówiąc już o LE52A551. Do Sali audiowizualnej to i owszem nadają się wyśmienicie, ale do domu to jakby lekka przesada. Cóż, fanatyków X muzy jest więcej niż się sądzi, a ich niezaspokojona potrzeba coraz lepszego sprzętu graniczy z manią. Telewizor, który mógłby zaspokoić ich żądze to, według mnie LE52A656. Ogromny ekran, przepiękny wygląd i jakość obrazu wprost idealna. Przynajmniej na wystawie sklepowej tak się reklamował i gromadził przed sobą grupki zaintrygowanych klientów.